ARIA'S ZIN & ONZIN

Terug naar Frankrijk

2011-03-30T07:38:00.003+02:00

Vandaag start de terugreis naar Frankrijk...
het waren een zotte laatste twee weken, vooral in Zweden dan.
De rust in het zuiden zal ons weer goed doen.

Ciao tutti.

Swedish Chef - popcorn

2011-03-26T11:54:00.002+01:00

I do like some swedish people :p
and so does Elliott...
at least the sound they make ;)

Onwennige kennismaking

2011-03-26T11:35:00.002+01:00

Een trip naar Zweden... niet zomaar een trip maar de eerste kennismaking met mijn schoonouders. Door allerlei familiale omstandigheden was Christopher tweeeneenhalf jaar geleden Zweden ontvlucht om ergens anders de rust te zoeken die hij nu net als ikzelf in Frankrijk vond. Tweeeneenhalf jaar zonder contact met zijn ouders, enkel af en toe met zijn zus. En dan kwam Elliott in ons leven en ook in het leven van pa en ma Johansson. Ze wilden hun eerste kleinkind zien en waren bereid om de oude ruzies achter hen te laten, zo bleek toen Evelin (Christophers zus) haar verhaal deed toen ze een goeie maand terug in Frankrijk op bezoek kwam.
Christopher wist niet goed wat erover te denken en ik al helemaal niet. Ik kende die mensen niet en eigenlijk had ik er niet echt behoefte aan om hen te leren kennen na de verhalen van vroeger die ik hoorde. Na wat heen en weer getelefoneer was er overeen gekomen dat we voor een weekje naar Zweden zouden gaan. Christopher voorop om zeker te zijn dat er geen addertje onder het gras verborgen zat en ik een paar dagen erna samen met Sofie en haar familie. De ouders van Sofie hebben vrienden in Zweden waar ze een paar keer per jaar naartoe gaan en die wonen niet zo heel ver uit de buurt van waar Christophers ouders wonen. Life moves in mysterious ways...
Wij dus op roadtrip naar Zweden waar we op bezoek zouden gaan bij mensen die ik niet ken maar die wel familie geworden zijn.
De eerste kennismaking verliep zoals alleen eerste verplichte kennismakingen kunnen verlopen... onwennig met genante stiltes en zenuwachtig gedoe. Evelin deed haar uiterste best om me op mijn gemak te stellen maar de sfeer tussen Christopher en zijn ouders kon je bezwaarlijk hartelijk noemen. Het leek een verplicht nummer dat een lange week zou duren. Gelukkig ontdooide de sfeer een beetje na de eerste dag en gelukkig verbleven we in een vakantiehuisje weg van mijn schoonouders zodat we toch wat alleen konden zijn en wat met elkaar konden praten zonder de anderen erbij.
Ik zal wel nooit wennen aan het autoritaire gedrag van mijn schoonpa maar met mijn schoonma zou ik zonder dat het spannend wordt best wel een paar dagen kunnen doorbrengen. Gelukkig hoeft het ook maar voor af en toe hoewel zij zelf het vervelend vinden dat we in Frankrijk wonen en dat ze daardoor Elliott niet zo veel zullen zien maar de weinige keren dat ze hem zullen zien zal hij verwend worden door oma, dat is nu al duidelijk te merken en vind ik eigenlijk wel leuk.
Na een weekje was er een afscheid met traantjes van haar kant maar met de afspraak dat ze binnenkort een paar dagen naar de Cevennen komen om te zien waar en hoe hun zoon en zijn gezin wonen.
Weer iets om zenuwachtig over te worden maar dan zit ik op vertrouwd terrein en zijn zij onze gasten... Nu nog een paar dagen België en daarna terug naar ons eigen nestje in het zonnige zuiden.

Toch rare mensen die Zweden...

Zweden

2011-03-15T17:57:00.003+01:00

Morgenochtend begint de trip naar Zweden met de grote mobilhome van Sofie haar ouders. Gelukkig hebben Elliott en ik goeie begeleiders in Marliesje, Sofie en haar man en de ouders van Sofie zodat we ons enkel met elkaar moeten bezighouden.
Eens in Zweden ontmoet ik voor het eerst mijn "schoonouders", zo mogen ze toch genoemd worden ondanks dat we niet getrouwd zijn. Ik voel me best wel zenuwachtig nu ik er ineens een hele schoonfamilie bijkrijg. De geschiedenis die Christopher heeft met zijn familie helpt ook wel niet veel tegen de zenuwen maar hopelijk zijn de plooien glad gestreken tijdens de paar dagen die hij vooruit gereisd is. Ze zijn in ieder geval heel benieuwd naar hun schoondochter en eerste kleinkind en ze hebben Christopher alvast goed verwelkomd na hem meer dan twee jaar niet gezien te hebben dus het zal misschien wel goed verlopen. Het vakantiehuis waar we met ons gezelschap verblijven ziet er alleszins al knus en gezellig uit.
To be continued... binnen een weekje als we terug in België zijn.

Lullaby

2011-03-15T04:50:00.000+01:00

Tom Waits does what I can't, twenty times in a row... and it works.

Thanks Tom

Sleepless night

2011-03-14T07:10:00.004+01:00

First night without his dad and Elliott has been crying all night.
You have only left since yesterday afternoon and he misses you already.
A true daddy's child :-p

Zaz - Le long de la route

2011-03-13T18:05:00.001+01:00

Une grande dame en France
en in België ook wel veel gespeeld hoorde ik onlangs vertellen

Een antwoord dat wat tijd vroeg

2011-03-13T14:16:00.005+01:00

Lieve zus van lang geleden,

Ooit heb ik als antwoord op één van je twee blogberichten geschreven dat ik misschien ooit een lange reactie zou schrijven. We zijn ondertussen tweeeneenhalf jaar verder en ik weet niet of dit mijn lange reactie is maar het is in ieder geval een reactie die tijd nodig had. Veel, heel veel tijd. Maar het was het waard, meer dan ik ooit kon vermoeden. Het was tijd die ik nodig had om ten volle te verstaan waar je het over had.
Het laatste wat ik op mijn blog schreef ging over twijfels of ik de verantwoordelijkheid als meter van het kind van mijn hartsvriendin wel aan zou kunnen en dat kinderen niets voor mij waren...
Ook de maanden erna had ik daar veel over nagedacht zonder van mening te veranderen in de overtuiging dat ik alleen op mijn berg zou blijven wonen. Iets waar ik me helemaal niet slecht bij voelde eigenlijk. Ik had er mijn thuis gevonden en zou en zal er nooit meer weggaan.

Maar ergens in oktober 2009, om precies te zijn op 12 oktober om 13u25, kreeg ik een mokerslag van jewelste. Ik was op weg van Saint-Jean naar Anduze toen ik een lifter zag staan en stopte om hem mee te nemen, iets wat ik wel vaker deed en wat eigenlijk vrij normaal is in het zuiden, zeker als de grote seizoensdrukte voorbij is. Op het eerste zicht leek het een normale lifter, een wat verwaaid uitziende man, een knappe man dat wel, maar verder niets uitzonderlijks. Toen ik hem in het frans vroeg waar hij heen moest keek hij me aan en zei in het engels met een noordeuropees accent dat hij me eigenlijk niet verstond en vroeg of ik een beetje engels sprak. Zijn antwoord op dezelfde opnieuw gestelde vraag was, “to be honest, I really don't know anymore”.
Christopher bleek zijn naam te zijn en hij kwam uit Zweden. Hij trok al een tijdje door Frankrijk en had even in één van de zuidfranse hippiegemeenschappen verbleven maar was er weer weggegaan omdat hij er zijn draai niet vond.
“Te druk”, zei hij, “teveel mensen die zich proberen te bemoeien met wat zich in mijn hoofd afspeelt zonder te weten waar ze het over hebben”.
Een uurtje later zaten we op een terrasje een koffie te drinken en deed hij zijn verhaal over wat er de voorgaande maanden allemaal gebeurd was, dat hij Zweden ontvlucht was om ergens anders rust te zoeken. Alles wat hij zei klonk zo bekend in mijn oren. Na een uurtje of twee vroeg ik hem nog eens waar hij naartoe wou. “I would like to stay here in this chair for the rest of my life feeling relaxed the way I am now”, was zijn antwoord. Een antwoord dat ik wel kon begrijpen, ik wou er ook wel blijven zitten en me voelen zoals ik me voelde, maar zoals dat gaat met cafés komt er ooit het moment dat ze sluiten en dat je toch ergens anders heen moet. Ergens anders werd mijn huis waar we nog lang hebben zitten praten en waar hij 's nachts in de logeerkamer als een blok in slaap viel. Ik lag klaarwakker in mijn bed en vroeg me af of dit wel echt was. Voor het eerst sinds heel lang voelde ik een klik zoals ik er vroeger maar één keer een gevoeld heb.
Om een lang verhaal kort te maken, hij is gebleven, en niet lang meer in de logeerkamer. We bleken steeds meer gemeen te hebben en na een paar weken leek het niet meer dan natuurlijk dat hij bij mij bleef wonen. De winter die hier in het zuiden als alle toeristen weg zijn toch behoorlijk doods en verlaten kan aanvoelen was de kortste en naar mijn gevoel warmste winter die ik ooit meegemaakt heb. Ik ben in die periode een paar keer in België geweest maar kon niet snel genoeg terugkeren om me weer knus thuis te voelen bij de persoon waarbij ik zonder druk mezelf kon zijn. Soms zien we elkaar een paar uur niet omdat hij een wandeling maakt of ergens in een hoek een boek zit te lezen, maar telkens als we elkaar terugzien verschijnt er een stille glimlach op ons gezicht. Een glimlach omdat we ons goed voelen bij elkaar, omdat we elkaar weerzien en iets te vertellen hebben. Kleine vaak belachelijke dingen maar dingen die me zo'n gevoel van thuiskomen geven dat ik er soms de tranen van in mijn ogen krijg.
In april vorig jaar stond mijn wereld nog meer op zijn kop. Ik voelde het bijna meteen en ik wilde het, we wilden het allebei. Dat het zo snel zou zijn hadden we niet verwacht maar we waren allebei door het dolle heen. Ik was zwanger... soms kan ik het nog altijd niet geloven maar het voelde zo juist aan. Iemand die me een jaar of twee terug zou gevraagd hebben of ik ooit kinderen wou zou ik vol overtuiging gek verklaard hebben, maar met Christopher voelde het heel natuurlijk en logisch dat we samen een kind zouden hebben. De negen maanden van mijn zwangerschap voelden aan als pure magie. Ik hoef je niet te vertellen hoe het is om een leven in je te voelen groeien dat weet je zelf ook wel, al had ik nooit durven dromen dat het zo zou verlopen.

En hier zit ik dan, rustig in de zetel terwijl mijn man, mijn soulmate op bed ligt te doezelen met onze baby naast zich. Elliott is op 6 januari in Alès, Frankrijk zonder ook maar één probleem in de wereld gekomen. Hij was er klaar voor zei Christopher, daarom dat het allemaal zo vlot ging. Het gevoel van die eerste minuten was met voorsprong het meest emotionele dat ik ooit meegemaakt heb. Dat kleine kereltje zo fragiel zien liggen en wel duizend keer kijken of alles wel klopt en op zijn plaats zit. En dan tot het besef komen dat ik sinds lang weer familie heb, familie waar ik zelf verantwoordelijk voor ben, waar ik zelf voor gekozen heb. Iemand die mijn naam met zich meedraagt, mijn bloed dat in dat kleine lijfje stroomt... Ik heb gehuild, gehuild als nooit tevoren. Tranen van puur geluk, geluk dat ik nooit meer dacht te kunnen ervaren. Ik krijg er nu nog steeds de tranen van in mijn ogen als ik aan die eerste momenten terug denk. Ik weet het, de storm aan veranderingen in mijn lichaam zal er ook wel mee verantwoordelijk voor zijn maar ik weet gewoon dat het niet dat alleen is, dat het niet alleen de chemische reactie in mijn lijf is. Ik voel me belangrijk, ondanks dat ik vroeger alles plat relativeerde voel ik me nu veel meer dan een detail in de wereld, in de tijd. Ik voel me samen met Christopher verantwoordelijk voor dat kleine leven. We voelen dat we hem alles moeten meegeven wat ook maar enige betekenis kan hebben.
Soms word ik een beetje bang van mezelf en denk dan dat ik aan het overdrijven ben maar een minuut later kijk ik naar Elliott en zie dat dat kleine ventje vol overtuiging in de wereld zal staan.

Raar hoe een leven kan verlopen, raar hoe een mens ondanks zichzelf toch kan evolueren. Zie ze liggen... mijn man en mijn mannetje, Christopher Johansson en Elliott Johansson Scacchi. Namen hadden nooit zoveel betekenis als nu, nu ze pas echt deel van mij uitmaken.

Ik ben niet meer alleen, ik ben met drie en samen zijn we één, samen zijn we alles.

Je zus van lang geleden die weer eens zin had om te schrijven.
Aria

Elliott

2011-03-12T14:10:00.009+01:00

Lang geleden dat ik hier nog iets plaatste en het is op een zekere manier grappig om te lezen wat ik vroeger geschreven heb. Grappig in de zin van hoe een mensenleven kan veranderen in de loop der jaren.
In twee jaar tijd van een twijfelende meter naar een apetrotse mama, qua verandering kan het tellen alleszins.
Oorzaak van dit alles is in de eerste plaats Christopher die de ommekeer waar ik nooit meer op hoopte inleidde en in de tweede plaats Elliott... mijn kleine mensje dat ik op de wereld gebracht heb.

Ooit vraagt hij ons waarom we hem een leven gegeven hebben en dan laat ik hem misschien dit lezen als hij er klaar voor is. Niet elke vraag heeft een antwoord nodig, soms is een stille glimlach genoeg.

Ik voel me gelukkig kan ik nu wel zonder aarzelen zeggen en dat geluk ga ik hem ook trachten mee te geven. Als hij een beetje van ons twee in zich heeft dan slaagt hij zonder twijfel in het vinden van datzelfde geluk in deze gekke wereld.

Elliott Johansson Scacchi... ons alles...

kinderen... Ik snap het niet, en toch... maar niet voor mij

2009-04-29T20:12:00.005+02:00

Een wat rare titel misschien die wel wat verduidelijking kan gebruiken voor de mensen die dit lezen, of als ik dit later nog eens herlees...

Ik ben voor even terug in Belgie om meter te worden. Meetje Aria, 't klinkt zo oud dat het bijna grappig wordt. Maar als ik eerlijk ben vond ik het raar dat Sofie mij vroeg om meter te worden van haar pasgeboren dochtertje. Ik heb nooit een band gehad met om het even welk kind dus waarom zou mijn hartsvriendin, die mij bijna als enige echt kent, mij vragen om een verantwoordelijkheid op mij te nemen waarvan ik niet het flauwste benul heb wat ze inhoudt.
Sofie lachtte als ze mijn paniekerige reactie hoorde. Volgens haar ben ik de enige goeie keuze net omdat ik niet het prototype van een meter ben.

Wat gaat kleine Marlies hebben aan een meter die bijna altijd ver weg is... Ik was voor het eerst sinds lang bang... tot ik het kleine mensje in mijn armen kreeg. Ik werd emotioneel zonder het te willen. Zo breekbaar, zo klein, zo fijn, alle clichés na elkaar en toch zo uniek. Ik voelde me zelfs een beetje trots omdat Sofie mij, uitgerekend mij, gevraagd had om een rol te spelen in Marlies haar leven. Klein als ze is snapt ze uiteraard net zo min als ik wat die rol zal zijn. Het is voor allebei een sprong in het duister (of licht, dat klinkt positiever)... een sprong in het licht dus. Ik weet niet of ik hier ooit klaar ga voor zijn (het klinkt bijna alsof ik zelf moeder geworden ben) maar ik ga alleszins proberen om haar zoveel mogelijk goeie raad te geven op haar pad.

Dus Marlies als je dit leest op het moment dat je het kan lezen, meetje Aria is er altijd voor jou, misschien een beetje ver soms maar voor jou altijd bereikbaar. Ik zie je nu al graag kleine meid en het zal enkel groeien...

Maar mijn god wat kan je lawaai maken ;-)

Hier is een eerste liedje voor jou

alone, not lonely... that's me

2009-02-25T21:14:00.004+01:00

Telkens ik terug in Vlaanderen ben vragen vrienden me of ik het nog niet beu ben om altijd alleen te zijn. Het ligt heel waarschijnlijk aan mij maar ik snap hun vraag niet. Ik snap niet hoe mensen niet alleen kunnen zijn omdat ik me in mijn alleen zijn nooit alleen voel. Het klinkt misschien hautain of het lijkt misschien een rare vorm van schizofrenie maar ik vind mezelf boeiend en afwisselend genoeg om me enkel met mezelf bezig te houden zonder me te vervelen. Waarom zou ik mijn leven dan drukker maken door andere mensen boeiend te vinden? Ik hoop dat de persoon die dit ooit leest me niet verkeerd begrijpt. Het is niet dat ik andere mensen niet interessant vind of dat ik vind dat iemand anders niets te vertellen heeft, nee helemaal niet, maar ik vind andere mensen snel vermoeiend en ik kan geen vriendelijke manier bedenken om hen dat duidelijk te maken. Dus blijf ik alleen om hen het slechte nieuws te besparen. Er zijn natuurlijk wel uitzonderingen, mensen met wie ik langer dan gemiddeld kan omgaan en die mensen zijn verstandig genoeg en kennen me voldoende om me de afstand die ik tussen hen en mij laat te gunnen. Een afstand die ons gek genoeg dichter bij elkaar brengt zonder in elkaars nabijheid te moeten zijn. Die mensen kan ik tellen op de vingers van één hand en meer hoeft het ook niet te zijn. Meer zou me enkel storen in waar ik mee bezig ben. "Waar ben ik mee bezig dan?", hoor ik mezelf dikwijls vragen. En eigenlijk kom ik altijd tot hetzelfde antwoord. Ik ben bezig met te proberen om mezelf te leren kennen. Een levenslange zoektocht die nooit eindigt als je het mij vraagt. Een zoektocht waarvan ik vroeger regelmatig ontgoocheld terugkeerde naar wat mensen 'de echte wereld' noemen. De ontgoocheling maakte me vroeger bang omdat ik dacht dat ik mezelf nooit echt zou vinden. Nu ben ik niet bang meer omdat ik weet dat ik mezelf nooit echt volledig zal vinden. De eindeloze cirkeltjes waar mijn gedachten vroeger in rondzwierven zijn steeds groter geworden waardoor het steeds langer duurt voor ik weer bij het begin ben.

Het begin is 'ik ben wie ik ben, wie ben ik om daar iets aan te veranderen'.

Binnenkort vertrek ik weer naar mijn zelfgekozen alleen-zijn.

voor zusje

2009-02-18T21:33:00.004+01:00

Ik kon niets beters bedenken

For a friend

2008-12-09T21:04:00.001+01:00

Warren

2008-09-05T17:45:00.003+02:00

Warren Zevon...
Hoe komt het dat mijn favoriete singer/songwriter hier nu pas verschijnt?
Waarschijnlijk omdat ik in Humo een artikel las naar aanleiding van de vijfde verjaardag van zijn overlijden.
Iedereen zou tenminste een best of in zijn bezit moeten hebben. Iedereen zou op zijn minst de tekst van één van zijn nummers uit het hoofd moeten kunnen opzeggen/zingen. Literatuur in een songtekst. Sommige mensen zouden er een nobelprijs voor uitreiken. Helaas wordt de heer Nobel zijn prijsje niet postuum uitgereikt anders wist ik het wel.
Als aansluiting op het artikel in Humo een paar tekstfragmenten.

"She's so many women, but he can't find the one who was his friend"

"except in dreams you're never really free"

enz..

Misschien overdrijf ik weer maar hij moest hier al lang gestaan hebben.

Herinneringen

2008-04-19T19:04:00.004+02:00

Bij het kiezen van muziek voor mijn playlist-dingetje kwam ik tot een ietwat eigenaardige conclusie.
Uit mijn keuzes blijkt dat ik een nogal oude muzieksmaak heb. Ik merk dat ik telkens teruggrijp naar dingen die ik echt ken en dat komt omdat de songs onlosmakelijk verbonden zijn met herinneringen.
Is dit een gevolg van het ouder worden?
Ik weet het niet en ik vind het eigenlijk niet erg maar het valt wel op als ik luister naar de muziek die ik gekozen heb.

Ik las deze week daaromtrent een rare kop in Humo.

"Herinneringen zijn herinneringen aan herinneringen"

Ik heb het artikel nog niet gelezen maar de kop alleen al klopt als een bus. Bij het cruisen in mijn geheugen kom ik steeds meer gaten tegen dus zijn herinneringen voor een deel dingen die ik misschien toevallig nog niet vergeten ben. Dit geldt zeker voor zaken die minder bepalend geweest zijn. Ik heb vaak moeite om me dingen voor de geest te halen die eigenlijk nog niet zo lang geleden gebeurd zijn. Aan de andere kant kan ik belangrijke gebeurtenissen tot in detail in mijn hoofd terugzien alsof het een opgenomen film is.
De conclusie is dat mijn muziekkeuze voor een deel op toevalligheden berust en voor een deel op dingen die ik heel bewust elke dag opnieuw zou kiezen.

What's your point, you ask.
'k Weet het ook niet, misschien raakt mijn kopje vol.

Dit is één van die liedjes waar mooie herinneringen aan vasthangen.
Bedankt mam, wherever you are.

Helden van de weg

2008-04-13T13:35:00.001+02:00

De hel is altijd de hel geweest.
Het wordt weer genieten deze namiddag

Nieuw speeltje

2008-04-12T11:14:00.006+02:00

Wegens onvoorziene omstandigheden kan ik weer iets meer zaken toevoegen aan mijn blog en één ervan is een plezante ontdekking die als alles goed verloopt hiernaast te vinden zou moeten zijn.
Ik deed de ontdekking toen ik de blog van Liz Hatch bezocht en haar goeie muziekkeuze hoorde.
Voor zij die het niet weten... Liz Hatch is een prettig gestoorde wielrenster die ook nog heel wat in haar kopje heeft.

een potje navelstaren

2008-03-18T20:46:00.002+01:00

Is het belangrijk wat ik hier schrijf...?
Waarschijnlijk niet...
Misschien vind ik het later allemaal overdreven...
Maar dit is hoe ik me nu voel.
Ik kan maar aan één ding denken en dat is dat ik de mensen moe ben, of beter, ik ben mensen met een oordeel moe. Ik ben nu een paar dagen terug in Belgie en ik verlang ernaar om zo snel mogelijk mijn bijna kluizenaarsbestaan in Frankrijk te hervatten en terug tussen mijn boeken te gaan leven waar niemand me iets verwijt.
Ik weet wel dat ik het me allemaal niet mag aantrekken maar als mensen aan wiens mening ik vroeger toch een beetje belang hechtte mij verwijten maken over zaken die ze zelf niet eens snappen dan ben ik die mensen moe. Ben ik abnormaal omdat elke vorm van ambitie me vreemd is? Ben ik een uitzondering als ik er geen behoefte aan heb om me constant te bewijzen? Belgie loopt vol met zo'n narrowminded mensen dus als ik er niet bijhoor zal het wel geen verschil uitmaken... maar waarom wordt het me dan verweten. Ik wil gewoon met rust gelaten worden en als ik er zin in heb zonder verdere verplichtingen een babbel doen met iemand. Ben ik dan egoistisch als die persoon meer verwacht en kwaad is als ik niet altijd beschikbaar ben? Misschien wel, maar is iemand anders opeisen ook niet egoistisch? Waarschijnlijk ook wel. Eén ding is zeker, ik heb bijna schrik om iemand aan te spreken of iemand iets te vragen enkel omdat ik ze in hun ogen moet ontgoochelen als ze iets terug vragen omdat het vragen niet enkel vrijblijvend vragen is maar vragen met een automatisch daaraan vasthangend oordeel.

Does that make me a loner or does that make me shallow?

Het kan me bitterweinig schelen en dat klinkt dan weer te bitter dan de bedoeling is.

hmmm ooh hooo hooo

It's a mistery to me
we have a greed
with which we have agreed

You think you have to want
more than you need
until you have it all you won't be free

society, you're a crazy breed
I hope you're not lonely without me

When you want more than you have
you think you need
and when you think more than you want
your thoughts begin to bleed

I think I need to find a bigger place
'cos when you have more than you think
you need more space

society, you're a crazy breed
I hope you're not lonely without me
society, crazy and deep
I hope you're not lonely without me

there's those thinking more or less less is more
but if less is more how you're keeping score?
Means for every point you make
your level drops
kinda like its starting from the top
you can't do that...

society, you're a crazy breed
I hope you're not lonely without me
society, crazy and deep
I hope you're not lonely without me

society, have mercy on me
I hope you're not angry if I disagree
society, crazy and deep
I hope you're not lonely without me

Wanneer ben ik echt vrij?

Society, I hope you're not lonely without me

2008-03-15T13:45:00.004+01:00

Een twaalftal jaar geleden volgde ik via internet de beklimming van de Mount Everest door een groep Amerikaanse klimmers en "toeristen". Ik denk dat het één van de eerste keren was dat zoiets kon gevolgd worden via internet en omdat het toen nog mijn droom was om ook ooit het dak van de wereld te bereiken was ik zeer geinteresseerd in de vorderingen die de groep maakte. Enkele dagen later bleek de topdag één van de rampzaligste te zijn in de geschiedenis van de Mount Everest met acht doden tijdens een verrassende storm. Eén van de overlevende klimmers die dag was Jon Krakauer die later een verslag van die fatale dag in het tijdschrift Outside schreef en nog later een boek schreef over de beklimming "Into thin Air". Nadat ik het boek gelezen had ging ik op zoek naar andere boeken van Krakauer omdat zijn stijl mij toen nogal aansprak.
Zo kwam ik terecht bij het verhaal van Chris McCandless dat Jon Krakauer in "into the wild" vertelde. Er zijn tot op heden maar weinig non-fictie verhalen (om niet te zeggen geen) die mij op zo'n overweldigende manier naar de keel gegrepen hebben en ik denk niet dat er nog zullen volgen. Het verhaal van McCandless is tegenwoordig op tal van sites in het kort (of lang) te vinden denk ik maar een aantal weken geleden kwam ik te weten dat het boek verfilmd werd door Sean Penn (één van mijn favoriete regisseurs). Aanleiding tot mijn ontdekking was "Guaranteed" van Eddie Vedder dat ik op Radio 1 hoorde en dat ik nadien op i-tunes teruggevonden heb. Bleek dat het nummer deel uitmaakt van de soundtrack van "Into the wild", de verfiming van het verhaal van McCandless.
Om een lang verhaal kort te maken... Ik heb de moed nog niet gehad om de film te bekijken omdat hij teveel emoties zou losmaken wegens vroegere gebeurtenissen. Ik heb wel al de moed gehad om de soundtrack te beluisteren en telkens opnieuw word ik er heel stil door. Dit is naar mijn persoonlijke mening de mooiste soundtrack van de laatste jaren.

Geniet ervan

Woorden, mijn meest geliefde vijanden, mijn meest gehate vrienden

2008-01-29T19:31:00.000+01:00

Deze post is een soort reactie op een berichtje op de blog van mzungu (zie de linkjes hiernaast).
Ook ik worstel vaak met woorden. Ook ik ben vaak jaloers (is het wel jaloezie of een verkeerd benoemde bewondering?) als ik de vloeiende opeenvolging van woorden lees die andere mensen uit hun pen of toetsenbord schudden (is schudden wel het juiste woord bij het gebruik van een toetsenbord of gebruikt men dan beter de term slaan of kloppen of misschien het subtielere tikken?). Woorden zijn zoals in de titel vermeld vaak vrienden maar even vaak vijanden. Vrienden als ik ze lees, vijanden als ik ze wil schrijven of uitspreken want het lijkt nooit hetzelfde te zijn als datgene wat zich in mijn rare hersenkronkels vormt. Maar die woorden zullen nooit zonder mijn liefde zijn. Daarvoor hou ik te veel van de kneedbaarheid van die opeenvolging van lettertjes, hou ik teveel van zinnen en hun door klank veranderende betekenis.
Woorden voeden mijn nooit te stillen honger.
Is niet iedereen die met woorden omgaat op zoek naar die ultieme zin, de ultieme verwoording van gevoelens of gedachten.
Een zoektocht die wat mij betreft nooit mag eindigen.

Dus, lang leve de verkeerde woorden want de juiste zullen nooit juist genoeg zijn.

Stressland

2008-01-26T09:09:00.000+01:00

Ik ben nu voor de tweede keer in twee weken voor even terug in Belgie en telkens als ik hier ben valt het me op dat Vlaanderen (en misschien bij uitbreiding Belgie) ten prooi valt aan een algemene stress-epidemie. Zelfs mensen die eigenlijk geen enkele reden hebben om toe te geven aan enige vorm van tijdsdruk lopen continu op hun uurwerk te kijken. Gisteren was ik bij de kapper samen met een vriendin die nu even niet werkt en toch was ze drukdrukdruk en mocht het bezoekje aan de kapper zeker niet te lang duren want er moesten nog tal van andere dingen gedaan worden die dag, terwijl het 'niet moeten' toch het grote pluspunt zou moeten zijn van niet te hoeven gaan werken.
Vanmorgen bij de bakker hetzelfde liedje. Mensen die haastig rondturen of ze toch niet een plaatsje in de rij zouden kunnen opschuiven zodat ze sneller weer verder kunnen met hun dagelijkse moeten... was zaterdag niet de eerste dag van het weekend wat toch een tweedaags baken van rust zou moeten zijn in een drukke week?

Wat een contrast met het langzame leven in Frankrijk. Een bezoekje aan de bakker duurt al snel een paar uur want er valt ook nog een kopje koffie te drinken in de lokale bar-tabac met een kennis die men al een 24-uur durende eeuwigheid niet meer gezien heeft. Dat kopje koffie loopt al snel uit tot het nuttigen van een pastis want het is toch al snel 11u en wie ontbijt nu nog op zo'n uur. Het stokbrood eet je toch gewoon op bij het middagmaal...

Ik moet eerlijk zijn het heeft een tijdje geduurd voor ik me heb kunnen aanpassen aan het traagjes voortkabbelende leven van het zuiden, en veel mensen zullen het waarschijnlijk saai en weinig uitdagend vinden, maar eens je het gewoon bent en eens je de kunst van het zuiden tot de jouwe hebt gemaakt dan wil je nooit meer iets anders.
Ik kan dus maar één ding besluiten. Vlaanderen is gek en heel kortzichtig als het om l'art de vivre gaat. Wat heb je aan een leven als het je voorbijflitst? Misschien een naief besluit voor velen maar voor mij het enige mogelijke.

En nu ga ik proberen om iemand de kunst van het ontbijten bij te brengen.

Genie

2008-01-12T21:03:00.000+01:00

Waarschijnlijk oud nieuws maar door mij pas ontdekt en prachtig bevonden. Ik ben meteen naar de winkel gelopen om twee mooie cd's aan mijn collectie toe te voegen.

De site waar deze filmpjes oorspronkelijk vandaan komen is ook ongelofelijk de moeite waard.

www.blogotheque.net

Vooral de rubriek "concert à emporter" waar echte pareltjes terug te vinden zijn.

En nog een bedenking die niets met het bovenstaande te maken heeft.
Het is nu een paar maanden geleden dat ik iets op mijn blog gepost heb en ik ben telkens verbaasd dat mijn blog nog bestaat...
Heb ik voor eeuwig en altijd een stekje op het net???
Met andere woorden, ben ik vereeuwigd en onvergankelijk?

Just because...

2007-10-10T13:31:00.000+02:00

Gewoon omdat het een prachtig, oubollig, clichénummer is dat ondanks dat alles nog steeds als één van mijn tijdloze favorieten geldt. En ook een beetje omdat Robert Plant zo'n mooie krulletjes had.
Net gehoord op Arrow Classic Rock ( www.arrow.nl ) trouwens waar ze continu zo'n plaatjes draaien. Lekker freaken terwijl ik aan het kuisen ben want dat moet ook wel af en toe eens gebeuren (het kuisen ook natuurlijk).

Ik hou van gewelddadige mannen

2007-09-25T19:19:00.000+02:00

Een eigenaardige bekentenis, ik weet het, maar kijk naar de volgende filmpjes en veel wordt duidelijk.
Geef toe, toch al een beetje vrolijker dan de vorige post, niet.

(de groep heet The Violent Husbands voor de lezers die het nog niet door hadden :-) )

Too soon to remember, too late to say goodbye

2007-09-25T16:15:00.000+02:00

In afwachting van mijn terugreis naar het zuiden vul ik een deel van mijn tijd met muziek en dan vooral youtube (misschien was dat al duidelijk te zien aan de laatste berichten). Aan de songs die ik zoek en vind is blijkbaar af te leiden dat ik in een niet zo vrolijke bui zit maar het is slechts tijdelijk in afwachting van de zon (zie vorige post) of misschien is het gewoon that time of the year of misschien ook wel door de gebeurtenissen van de laatste dagen.
Anyway, op mijn tocht in het grote youtube-bos kwam ik na lang niet meer gehoord te hebben Elliott Smith tegen. Het leek mij goed om, al is het maar voor mezelf, als vervroegd eerbetoon een paar clipjes te posten van de man met misschien wel de meest weemoedige stem die ik ooit gehoord heb.
Te vroeg omdat het nog ruim drie weken duurt voor het vier jaar geleden is dat hij in mysterieuze omstandigheden stierf.
Te laat omdat heel de wereld op zijn minst éénmaal per dag naar zijn prachtige stem zou moeten luisteren.
Vandaag omdat ik binnen hier en een paar dagen deze blog weer voor een tijdje vaarwel zeg en toch de gelegenheid niet wilde laten voorbijgaan.

Here's to you Elliott

Regen... ik haat het

2007-09-24T12:51:00.000+02:00

En ik niet alleen blijkbaar als je ziet hoeveel songs er bestaan over het wachten op de zon...
Dit is naar mijn mening de mooiste hoewel The Jayhawks niet veel hoeven onder te doen (niet te vinden op YouTube helaas)

Les petits Belges

2007-09-23T15:13:00.000+02:00

Raar toch hoe een toch al zo klein landje nog kleiner kan lijken door interne ruzie. Ik ben voor een paar dagen weer in Belgie en het nieuws is er vol van. Wat ik me afvraag is of de kleine Belg, Vlaming of Waal, hiervan wakker ligt. Ik denk het niet. Het geruzie is vooral tussen politici die zeker geen gezichtsverlies willen lijden en zich dan maar blijven vasthouden aan het standpunt van hun al even kortzichtige achterban. De vlaamse top is blijkbaar heel kort van geheugen want een aantal decennia geleden waren de rollen omgekeerd en de franstalige top geniet zo lang het kan van hun lang geleden verworven rechten waar ze zo langzamerhand ook wel weer eens iets tegenover mogen stellen. Een klein land in figuurlijke zin met nog kleinere regio's als je het mij vraagt... Maar ja wie ben ik... een halve Italiaanse inwijkelinge die ondertussen al weer naar het grote Frankrijk gevlucht is. Wat mij natuurlijk geen echte Vlaming maakt en nog minder een echte Waal, maar bestaan die eigenlijk nog wel?
Uiteindelijk komt het neer op de vraag of de één nog verder wil met de ander... daarom dit schoon liedje voor Yves en Joëlle gezongen door een Italiaanse die trouwens ook al niet in haar moedertaal zingt... waar gaat de wereld naartoe...

Wie kent de bestemming?

2007-09-21T22:37:00.000+02:00

cette nuit

2007-09-21T22:03:00.000+02:00

Je peux écrire les vers les plus tristes cette nuit.

Écrire, par exemple: "La nuit est étoilée
et les astres d'azur tremblent dans le lointain."

Le vent de la nuit tourne dans le ciel et chante.

Je puis écrire les vers les plus tristes cette nuit.
Je l'aimais, et parfois il aussi il m'aima.

Il m'aima, et parfois moi aussi je l'ai aimée.
Comment n'aimerait-on pas ses grands yeux fixes.

Je peux écrire les vers les plus tristes cette nuit.
Penser que je ne l'ai pas. Regretter l'avoir perdue.

Entendre la nuit immense, et plus immense sans lui.
Et le vers tombe dans l'âme comme la rosée dans l'herbe.

Qu'importe que mon amour n'ait pas pu la retenir.
La nuit est pleine d'étoiles, il n'est pas avec moi.

Voilà tout. Au loin on chante. C'est au loin.
Et mon âme est mécontente parce que je l'ai perdue.

Comme pour la rapprocher, c'est mon regard qui le cherche.
Et mon coeur aussi le cherche, il n'est pas avec moi.

Et c'est bien la même nuit qui blanchit les mêmes arbres.
Mais nous autres, ceux d'alors, nous ne sommes plus les mêmes.

je ne l'aime plus, c'est vrai. Pourtant, combien je l'aimais.
Ma voix appelait le vent pour aller à son oreille.

A un autre. A un autre il sera.

Avec sa voix, son corps clair. Avec ses yeux infinis.

je ne l'aime plus, c'est vrai, pourtant, peut-être je l'aime.
Il est si bref l'amour et l'oubli est si long.

C'était en des nuits pareilles, je l'avais avec moi

et mon âme est mécontente parce que je l'ai perdue.

Même si cette douleur est la dernière par lui
et même si ce poème est les derniers vers pour lui

Vrij bewerkt naar Pablo Neruda

Voor Benny

2007-09-15T20:31:00.000+02:00

Voor Benny
het ga je goed waar je ook bent

Sofie & Aria

We may race and we may run
We'll not undo what has been done
or change the moment when it's gone

(Arianne vroeg me om dit er nog bij te plaatsen - Sofie)

Nog maar eens onmacht
nog maar eens radeloos
voor niemand niemand
voor iemand meer dan zomaar iemand
door weinigen gezien
voor velen groots
een keer te veel niet gezien
en uiteindelijk toch te broos

Arianne

aan alle vervelende bureaucraten

2007-08-14T09:45:00.000+02:00

Idiot wind, blowing everytime you move your mouth.

De beste hate-song ooit geschreven met een compleet ander doel dan waarvoor ik hem hier gebruik maar het bovenstaand zinnetje ter attentie van de belgische bureaucratie kon ik niet achterwege laten.

Fuck Oasis!!!

2007-08-14T09:34:00.000+02:00

of meer bepaald de broertjes Liam en Noel want er bestaat maar één Gallagher die muziek kan/kon maken en da's Rory Gallagher. Helaas al overleden maar zijn muziek blijft voortleven.
Meer bepaald één bepaald liedje dat ik al lang ken en dat al lang een soort verwoording van mijn gedachten van een paar maanden geleden was.

Overnight bag

Pack my things in overnight bag
A toothbrush, a guitar, got no tail to drag
I'm gonna leave on the next passing breeze
My heart is heavy, there's a sky full of rain
Mind full of notions that I just can't explain
Reasons why just can't be supplied

Trapped by a heartache and freed by my will
Sentenced to wander, so much time to kill
Hear my plea and rescue me

Packed my sorrows in an overnight bag
But I'll be gone much longer than that
Who knows when we'll meet again

Too many sleepless nights put my soul on edge
So many restless moods play heavy in my head
Too many sleepless nights put my soul on edge
And so many restless moods play heavy in my head

Wrote down my thoughts and I sealed them in hope
Sent them to you in a blue envelope
Not received it seems to me
I had some things that I wanted to say
But my chance, well it just blew away
On the breeze, like some mystery

De heartache en de restless moods zijn uit mijn leven verdwenen maar 'k ben nog steeds een wanderer with much time to kill en ik hoop dat nog lang te blijven.
Nu pak ik mijn spullen opnieuw in om na een paar dagen België wegens administratieve rompslomp, terug naar het zuiden te vertrekken.

Eindelijk

2007-03-27T18:45:00.000+02:00

Donderdag is het zo ver. Eindelijk zijn alle administratieve zaken hier in Belgie geregeld en kan ik weer vertrekken naar het zonnige zuiden en nu is het vrij definitief. Ik keer nog wel af en toe eens terug naar Dranouter maar (als alles in Frankrijk goed gaat) niet meer om te wonen maar op vakantie. Een heerlijk gevoel moet ik eerlijk toe geven. Ik had verwacht dat ik het moeilijker ging hebben om mijn stekje hier achter te laten. Misschien zal het donderdag wat minder makkelijk zijn maar ik weet nu al dat ik hier geen spijt van zal hebben. 'k Zit al heel de dag met een mooi liedje in mijn hoofd dat mij altijd doet denken aan het zuiden (het warme lentezonnetje hier zal er ook wel mee te maken hebben)

Dit zal waarschijnlijk voorlopig de laatste post zijn op mijn blog (niet dat ik vroeger een toonbeeld was van blog-productiviteit) toch zeker tot ik in Frankrijk een internet-aansluiting heb.
Dus bij deze. Aan de weinige mensen die dit lezen, bedankt voor het lezen :-)

Ciao
e
Molti baci

IsIs

2007-03-25T16:28:00.000+02:00

Voor mijn zusje

Tijd is iets raars. Soms denk ik dat alles heel erg traag gaat en wil ik dingen forceren hoewel ze niet geforceerd kunnen worden. Uiteindelijk leert tijd me dat alles in de juiste plooi valt ondanks mijn ongeduldige rusteloosheid. Tijd zorgt in zijn eigen tempo voor verandering, soms groot, soms klein maar altijd belangrijk. Tijd kan snel gaan als je een tijdje niet meer bij tijd stilgestaan hebt, maar als je een tijdje bij tijd stilstaat blijkt dat tijd gezapig zijn eigen tempo volgt. Niet tijd is snel maar mensen zijn traag. Niet tijd gaat traag maar mensen zijn ongeduldig. Tijd is één van de weinige constante dingen en ondanks zijn constant zijn toch relatief. Mensen maakten tijd en tijd maakt uiteindelijk de mensen tot wat ze zijn. Tijd heelt, tijd geeft raad, tijd komt, tijd gaat voorbij. Tijd is nieuw en oud in één. Tijd is geschiedenis en toekomst. Tijd is beweging, tijd is ongrijpbaar. Mensen zijn slaven van tijd, slaven van zichzelf. En soms, soms moet je tijd op tijd loslaten zodat tijd zijn gang kan gaan en je tijd kan volgen, tijd laat leiden. Tijd is iets raars. Soms wou ik dat ik tijd was.

Quote

2007-03-24T22:14:00.000+01:00

Tijdens mijn zoektocht naar het onderwerp van mijn vorige post kwam ik nog een mooie quote tegen.

Het geheugen van het hart zeeft slechte herinneringen weg en maakt de goede mooier.
Dat stelt ons in staat om met het verleden te leven.

Gabriel Garcia Marquez

Pablo Neruda

2007-03-24T22:01:00.000+01:00

Eigenlijk wou ik naar aanleiding van mijn vorige post "desnuda" ("naakt"), een prachtig gedicht van Pablo Neruda, op mijn blog zetten maar aangezien ik geen nederlandstalige vertaling vind plaats ik een ander gedicht van hem dat op zijn minst even mooi is.

Mocht je me vergeten

Mocht je me vergeten
wil ik dat
je één ding weet:
Als ik kijk naar de kristalmaan,
de rode tak van trage herfst
bij mijn raam,
als ik, bij het vuur gezeten,
de ongrijpbare as neem
of rimpelig lijf van brandhout,
weet je,
dat alles mij tot jou voert,
alsof alles wat bestaat,
geuren, licht, metalen,
scheepjes zijn die varen
naar jou eilanden
die me verwachten.

Welnu dan,
als beetje bij beetje
jouw liefde voor mij minder wordt,
zal beetje bij beetje
mijn liefde voor jou minder worden.

Als je me plotseling vergeet,
zoek me niet,
want ik zal je reeds vergeten zijn.

Als je de wind van vlaggen
die door mijn leven waait
waanzinnig en lang vindt,
en je besluit
me aan de oever te laten
van het hart waarin ik wortel
bedenk
dat op die dag, op dat uur,
ik mijn armen op zal heffen,
dat mijn wortels naar buiten komen
om àndere grond te zoeken.

Maar als je dag na dag,
uur na uur, voelt
- onverzoenlijk lief -
dat je voor mij bestemd bent,
als, dag na dag, een bloem
aan je lippen ontstijgt
om mij te zoeken,
ach dan, allerliefste,
komt dat vuur weer in mij op,
in mij blust niets
of wordt vergeten,
mijn liefde voedt zich
aan jouw liefde:
zolang je leeft
zal mijn liefde
in jouw armen zijn
zonder mijn armen
te verlaten.

Pablo Neruda (1904-1973)

Il Postino

2007-03-23T15:33:00.000+01:00

Deze middag nog eens naar één van de mooiste films gekeken die ik ooit gezien heb. Een film die iedereen die een beetje gevoel voor melancholie heeft, gezien zou moeten hebben. Niet alleen de film zelf maakt het de moeite waard om hem te bekijken, ook het verhaal achter de film is beklijvend. Hoofdacteur Massimo Troisi (de postbode, en in dit fragment de man die de microfoon in zijn handen heeft) stelde een zware hartoperatie uit om de film te kunnen draaien. Eén dag nadat alles gefilmd was kreeg hij een fatale hartaanval. Van een leven voor de kunst gesproken.
In dit fragment neemt postbode Mario geluiden op om die dan op te sturen naar Pablo Neruda (gespeeld door Phillipe Noiret). De wereldberoemde dichter verbleef een tijd in het dorp van Mario en had een grote invloed op zijn levens- en liefdesverhaal.
Prachtige tijdloze, rustig voortkabbelende film zoals bijna alleen rustig voortkabbelende films prachtig en tijdloos kunnen zijn.

Mijn nieuw paradijs

2007-03-21T08:51:00.000+01:00

Na lang twijfelen komt het er uiteindelijk toch van. Ik verlaat mijn paradijs in Dranouter en wissel het in voor mijn paradijs in Saint-Jean-du-Gard. Hopelijk voor altijd maar ik blijf toch nog met een dikke koord aan Dranouter verbonden. Het helpt natuurlijk dat mijn lief huisgenootje er na al die jaren toch blijft wonen.
Het was lang twijfelen maar uiteindelijk is het bijna noodgedwongen. Het rottige Belgische klimaat is, ondanks de warmere winters, niet aan mijn geteisterde, toch al in het zuiden gewortelde lichaam besteed. De zalige zuiderse warmte kruipt tussen mijn wervels en zorgt voor een zo goed als pijnloos bestaan ginder. De keuze is dus al bij al snel gemaakt. Kiezen tussen pijn en geen pijn. Wie geeft mij ongelijk...?

(btw, de foto komt van één van de mooiste foto-sites in Frankrijk)

Het dorp en de weduwen - James Cañon

2007-03-20T21:14:00.000+01:00

Sprankelende roman van een jonge meesterlijke verteller over een
vrouwenutopia in Colombia

De dag waarop de mannen verdwenen, begon als een gewone zondagochtend in Mariquita: de hanen vergaten de dag aan te kondigen, de koster versliep zich, de kerkklokken riepen de gelovigen niet op voor de vroegmis, en net als alle zondagen van de afgelopen tien jaar, kwam er maar één persoon opdagen voor de mis van zes uur: Doña Victoria viuda de Morales, de weduwe Morales.’

Als in het Colombiaanse dorpje Mariquita de mannen worden geronseld om deel te nemen aan de revolutie blijven de vrouwen alleen achter. Ze dopen hun honden met namen als Fidel en Castro en verzinnen listen om de gemeenschap draaiende te houden. De pastoor, de enig achtergebleven man in het dorp, wil zich graag persoonlijk inzetten om te voorkomen dat de gemeenschap uitsterft, maar zijn pogingen werpen weinig vruchten af.

Het dorp van de weduwen is een fantasierijke, speelse roman van een groot verteltalent, vol treffende beschrijvingen en levensechte personages. Op vrolijke, lichtvoetige toon treedt deze jonge auteur in de voetsporen van Gabriel García Márquez en brengt de wrede geschiedenis van zijn land op onvergetelijke wijze in beeld.

‘Een belangrijke bijdrage aan de Amerikaanse literatuur.’ – Library Journal over het verhaal ‘The Two Miracles of the Gringos’

(Bron www.literaturalatina.nl)

Op vraag van Mzungu, wie weet volgen er nog ;-)
Het is wel niet zelf geschreven maar 't is toch iets é

Het klopt wel voor een deel

2007-03-20T19:14:00.000+01:00

Read my VisualDNA™ Get your own VisualDNA™

José Saramago

2006-11-07T18:55:00.000+01:00

'De nacht hield zich nog vast aan de daken van de stad, de straatlantaarns brandden nog, maar de eerste, subtiele waterverfstreken van de ochtend maakten de atmosfeer bovenaan al transparant. Het was voor hem een teken dat de wereld vandaag niet zou vergaan, want het zou een onvergeeflijke verspilling zijn om de zon voor niets te laten opkomen...' José Saramago uit 'Man in duplo'

Ondanks de eindeloos lijkende zinnen die de stijl van Saramago typeren, blijven zinnen als deze het de moeite waard maken om door te blijven lezen in een boek dat in eerste instantie nergens naartoe lijkt te gaan maar uiteindelijk in een prachtig slot uitmondt. Zinnen die meer poëzie dan proza zijn en verhalen als 'Man in duplo' en 'De stad der zienden' maken dat José Saramago, naast Mario Vargas Llosa, één van mijn favoriete schrijvers van het moment is.

Fragment

2006-10-24T19:44:00.000+02:00

Grote, felle sterren schitterden voor zijn vermoeide ogen. Fima wist niet hoe ze heetten en het kon hem ook niet schelen welke Mars was en welke Jupiter en welke Saturnus. Maar hij zou dolgraag willen achterhalen waar het vage gevoel vandaan kwam dat dit niet de eerste keer was. Dat hij hier al eens was geweest, in vroeger tijden. Dat hij het geflikker van deze sterren op een koude, desolate winteravond al eens eerder had gezien. Niet door het raam van deze flat, maar, misschien, vanuit de deuropening van een van die lage stenen huisjes tussen de donkere rotsblokken aan de overkant. En toen al had hij zich afgevraagd: Wat willen de sterren van de hemel van je en wat komt de schaduw van de bergen in het duister van je zeggen? Maar die keer was er een eenvoudig antwoord geweest. Dat vergeten was. Uitgewist. Al scheen het Fima toe dat dat antwoord op de drempel van zijn herinnering stond te fladderen, je hoeft je vingers maar uit te strekken en je kunt het aanraken. Hij sloeg met zijn voorhoofd tegen de ruit en schrok van de kou. Bialik, bijvoorbeeld, beweerde dat de sterren ons bedrogen hadden. Ze waren hun belofte niet nagekomen. Ze hadden als het ware een afspraak met ons gemaakt en waren niet komen opdagen. Maar in werkelijkheid was het omgekeerd: de sterren hadden ons niet bedrogen, maar wij hen. Wij waren onze belofte niet nagekomen. Ze hadden ons geroepen en wij waren vergeten te komen. Ze hadden gesproken, en wij hadden niet willen luisteren. De kraanvogels cirkelden in het rond - en waren verdwenen.

Fragment uit 'De derde toestand' van Amos Oz

Eén van die boeken die een mens doet nadenken over wat we hier op deze nietige aardkloot doen, over de eindigheid van het leven, over de eindigheid van het nut van het leven, als er ooit al een begin aan geweest is. Een mooi verhaal over een man die niks bewijst, te bewijzen of bewezen heeft maar onbezorgd zijn eigen leventje leidt ondanks de ergernissen die hij daardoor opwekt bij zijn vrienden en kennissen, die hem ondanks die ergernissen toch waarderen.

quote

2006-09-24T19:51:00.000+02:00

"I sought in all the sciences but, far from finding what I wanted, became convinced that all who like myself had sought in knowledge for the meaning of life had found nothing." - Tolstoj

Ergernis II

2006-09-03T16:42:00.000+02:00

Ik ben momenteel naar de koninginnerit in de ronde van Spanje aan het kijken en ik moet tot mijn grote spijt toegeven dat ik regelmatig renners verdenk van dopinggebruik. Volgens de ergernis opwekkende Michel Wuyts zou ene Valverde een van de meest beschermde renners in het wielerpeleton zijn en zou hij volgens bepaalde bronnen ook in de zaak Fuentes genoemd worden... maar er werd nog niks officieel bevestigd. Waarom wordt dit dan gezegd en waarom geeft een wielercommentator aanleiding tot het op een negatieve manier bekijken van een heel mooie sport. In dezelfde uitzending deze week wist Wuyts ook nog te melden dat de zwaarte van deze Vuelta hem een beetje ontgoochelde en dat er voor hem gerust wat meer zware bergritten mochten geprogrammeerd worden... Make up your mind Wuyts of hou gewoon je bek. Ik snap niet hoe een wielercommentator en iemand die zogezegd heel veel van de sport houdt zo'n onzin kan uitkramen. Bijna elke "propere" wielrenner pleit voor minder zware etappes omdat het anders zonder legale of illegale hulpmiddelen onmenselijk is om zo'n rittenkoers uit te rijden en dan gaat iemand die bij elke wedstrijd wel iemand verdacht weet te maken zeggen dat de rittenkoersen niet zwaar genoeg zijn... en dan slaagt hij er door zijn stomme commentaar ook nog in om mij minder te doen genieten van een sport die mij heel dierbaar is.

Ik stem in oktober op Karl Vannieuwkerke.

Woordjes

2006-08-26T18:26:00.000+02:00

Did you never call?
I waited for your call
These rivers of suggestion are driving me away
The trees will bend, the cities wash away
The city on the river there is a girl without a dream
I'm sorry
Eastern to Mountain, third party call, the lines are down
The wise man built his words upon the rocks
But I'm not bound to follow suit
The trees will bend, the conversation's dimmed
Go build yourself another home, this choice isn't mine
Did you never call?
I waited for your call
These rivers of suggestion are driving me away
The ocean sang, the conversation's dimmed
Go build yourself another dream, this choice isn't mine

R.E.M./Athens Ltd. for all R.E.M. originals

Ontroerend

2006-08-13T20:55:00.000+02:00

Ik ben de laatste tijd steeds opnieuw naar Johnny Cash aan het luisteren en ik vond dit tijdens het surfen en mijn oogjes werden nat...

http://youtube.com/watch?v=vJ2IBYNmX6U

A toi

2006-05-22T21:00:00.000+02:00

Mes mémoires de toi revivent en écoutant une chanson que j'ai retrouvé sur une cassette trop longue caché. Des mots que tu as écrits une fois... des mots simples que tu n'as pas inventé mes qui m'ont touché, parmis des autres, d'une manière que personne n'a jamais pu faire après. Je pense à toi chaque jour de ma vie. Je sais que c'est triste d'écrire des mots que tu ne peux jamais lire, mais... Tu me manque... A toi, où que tu soit, les mêmes mots que tu m'as écrits une fois

À toi

À la façon que tu as d'être belle

À la façon que tu as d'être à moi

À tes mots tendres un peu artificiels

Quelquefois

À toi

À la petite fille que tu étais

À celle que tu es encore souvent

À ton passé, à tes secrets

À tes anciens princes charmants

À la vie, à l'amour

À nos nuits, à nos jours

à l'éternel retour de la chance

À l'enfant qui viendra

Qui nous ressemblera

Qui sera à la fois toi et moi

À moi

À la folie dont tu es la raison

À mes colères sans savoir pourquoi

À mes silences et à mes trahisons

Quelquefois

À moi

Au temps que j'ai passé à te chercher

Aux qualités dont tu te moques bien

Aux défauts que je t'ai cachés

À mes idées de baladin

À la vie, à l'amour

À nos nuits, à nos jours

À l'éternel retour de la chance

À l'enfant qui viendra

Qui nous ressemblera

Qui sera à la fois toi et moi

À nous

Aux souvenirs que nous allons nous faire

À l'avenir et au présent surtout

À la santé de cette vieille terre

Qui s'en fout

À nous

À nos espoirs et à nos illusions

À notre prochain premier rendez-vous

À la santé de ces millions d'amoureux

Qui sont comme nous

À toi

À la façon que tu as d'être belle

À la façon que tu as d'être à moi

À tes mots tendres un peu artificiels

Quelquefois

À toi

À la petite fille que tu étais

À celle que tu es encore souvent

À ton passé, à tes secrets

À tes anciens princes charmants

Eternal sunshine of the spotless mind

2006-03-03T12:57:00.000+01:00

Ik heb nu voor de zoveelste keer de film "eternal sunshine of the spotless mind" gezien en hij blijft even ontroerend, even overrompelend, even juist als de eerste keer dat ik hem gezien heb. Er zijn maar weinig films waarbij ik een traantje wegpink maar dit is er één van. Waarschijnlijk doordat ik me ergens verbonden voel met het verhaal, hoewel er geen enkel detail van de film klopt met mijn verhaal. Maar toch, de titel zegt veel, vrij vertaald "het oneindige geluk van een onbezoedelde geest". We worden geboren en vanaf minuut één worden we blootgesteld aan invloeden waar we niet om gevraagd hebben. De kunst is om niet teveel belang te hechten aan het negatieve. Je neemt de slechte ervaringen mee maar je mag je er niet door laten leiden. Het klinkt zo onwaarschijnlijk naïef en happy-happy-gedoe. Maar achter het uiterlijk blije, idiote gedoe van veel positivo's schuilt ergens wel een waarheid. Het is niet aan iedereen gegeven om er je eigen waarheid van te maken maar het is het proberen waard. Ik blijf proberen.

De titel van de film is gebaseerd op een prachtig gedicht van Alexander Pope. Het is lang maar voor iedereen die dit leest, neem even de moeite om te beginnen lezen en te proberen het te begrijpen. Het is één van mijn favoriete stukjes tekst hoewel ik meer een proza-mens ben.

Eloisa to Abelard
In these deep solitudes and awful cells,
Where heav'nly-pensive contemplation dwells,
And ever-musing melancholy reigns;
What means this tumult in a vestal's veins?
Why rove my thoughts beyond this last retreat?
Why feels my heart its long-forgotten heat?
Yet, yet I love! — From Abelard it came,
And Eloisa yet must kiss the name.

Dear fatal name! rest ever unreveal'd,
Nor pass these lips in holy silence seal'd.
Hide it, my heart, within that close disguise,
Where mix'd with God's, his lov'd idea lies:
O write it not, my hand — the name appears
Already written — wash it out, my tears!
In vain lost Eloisa weeps and prays,
Her heart still dictates, and her hand obeys.

Relentless walls! whose darksome round contains
Repentant sighs, and voluntary pains:
Ye rugged rocks! which holy knees have worn;
Ye grots and caverns shagg'd with horrid thorn!
Shrines! where their vigils pale-ey'd virgins keep,
And pitying saints, whose statues learn to weep!
Though cold like you, unmov'd, and silent grown,
I have not yet forgot myself to stone.
All is not Heav'n's while Abelard has part,
Still rebel nature holds out half my heart;
Nor pray'rs nor fasts its stubborn pulse restrain,
Nor tears, for ages, taught to flow in vain.

Soon as thy letters trembling I unclose,
That well-known name awakens all my woes.
Oh name for ever sad! for ever dear!
Still breath'd in sighs, still usher'd with a tear.
I tremble too, where'er my own I find,
Some dire misfortune follows close behind.
Line after line my gushing eyes o'erflow,
Led through a sad variety of woe:
Now warm in love, now with'ring in thy bloom,
Lost in a convent's solitary gloom!
There stern religion quench'd th' unwilling flame,
There died the best of passions, love and fame.

Yet write, oh write me all, that I may join
Griefs to thy griefs, and echo sighs to thine.
Nor foes nor fortune take this pow'r away;
And is my Abelard less kind than they?
Tears still are mine, and those I need not spare,
Love but demands what else were shed in pray'r;
No happier task these faded eyes pursue;
To read and weep is all they now can do.

Then share thy pain, allow that sad relief;
Ah, more than share it! give me all thy grief.
Heav'n first taught letters for some wretch's aid,
Some banish'd lover, or some captive maid;
They live, they speak, they breathe what love inspires,
Warm from the soul, and faithful to its fires,
The virgin's wish without her fears impart,
Excuse the blush, and pour out all the heart,
Speed the soft intercourse from soul to soul,
And waft a sigh from Indus to the Pole.

Thou know'st how guiltless first I met thy flame,
When Love approach'd me under Friendship's name;
My fancy form'd thee of angelic kind,
Some emanation of th' all-beauteous Mind.
Those smiling eyes, attemp'ring ev'ry day,
Shone sweetly lambent with celestial day.
Guiltless I gaz'd; heav'n listen'd while you sung;
And truths divine came mended from that tongue.
From lips like those what precept fail'd to move?
Too soon they taught me 'twas no sin to love.
Back through the paths of pleasing sense I ran,
Nor wish'd an Angel whom I lov'd a Man.
Dim and remote the joys of saints I see;
Nor envy them, that heav'n I lose for thee.

How oft, when press'd to marriage, have I said,
Curse on all laws but those which love has made!
Love, free as air, at sight of human ties,
Spreads his light wings, and in a moment flies,
Let wealth, let honour, wait the wedded dame,
August her deed, and sacred be her fame;
Before true passion all those views remove,
Fame, wealth, and honour! what are you to Love?
The jealous God, when we profane his fires,
Those restless passions in revenge inspires;
And bids them make mistaken mortals groan,
Who seek in love for aught but love alone.
Should at my feet the world's great master fall,
Himself, his throne, his world, I'd scorn 'em all:
Not Caesar's empress would I deign to prove;
No, make me mistress to the man I love;
If there be yet another name more free,
More fond than mistress, make me that to thee!
Oh happy state! when souls each other draw,
When love is liberty, and nature, law:
All then is full, possessing, and possess'd,
No craving void left aching in the breast:
Ev'n thought meets thought, ere from the lips it part,
And each warm wish springs mutual from the heart.
This sure is bliss (if bliss on earth there be)
And once the lot of Abelard and me.

Alas, how chang'd! what sudden horrors rise!
A naked lover bound and bleeding lies!
Where, where was Eloise? her voice, her hand,
Her poniard, had oppos'd the dire command.
Barbarian, stay! that bloody stroke restrain;
The crime was common, common be the pain.
I can no more; by shame, by rage suppress'd,
Let tears, and burning blushes speak the rest.

Canst thou forget that sad, that solemn day,
When victims at yon altar's foot we lay?
Canst thou forget what tears that moment fell,
When, warm in youth, I bade the world farewell?
As with cold lips I kiss'd the sacred veil,
The shrines all trembl'd, and the lamps grew pale:
Heav'n scarce believ'd the conquest it survey'd,
And saints with wonder heard the vows I made.
Yet then, to those dread altars as I drew,
Not on the Cross my eyes were fix'd, but you:
Not grace, or zeal, love only was my call,
And if I lose thy love, I lose my all.
Come! with thy looks, thy words, relieve my woe;
Those still at least are left thee to bestow.
Still on that breast enamour'd let me lie,
Still drink delicious poison from thy eye,
Pant on thy lip, and to thy heart be press'd;
Give all thou canst — and let me dream the rest.
Ah no! instruct me other joys to prize,
With other beauties charm my partial eyes,
Full in my view set all the bright abode,
And make my soul quit Abelard for God.

Ah, think at least thy flock deserves thy care,
Plants of thy hand, and children of thy pray'r.
From the false world in early youth they fled,
By thee to mountains, wilds, and deserts led.
You rais'd these hallow'd walls; the desert smil'd,
And Paradise was open'd in the wild.
No weeping orphan saw his father's stores
Our shrines irradiate, or emblaze the floors;
No silver saints, by dying misers giv'n,
Here brib'd the rage of ill-requited heav'n:
But such plain roofs as piety could raise,
And only vocal with the Maker's praise.
In these lone walls (their days eternal bound)
These moss-grown domes with spiry turrets crown'd,
Where awful arches make a noonday night,
And the dim windows shed a solemn light;
Thy eyes diffus'd a reconciling ray,
And gleams of glory brighten'd all the day.
But now no face divine contentment wears,
'Tis all blank sadness, or continual tears.
See how the force of others' pray'rs I try,
(O pious fraud of am'rous charity!)
But why should I on others' pray'rs depend?
Come thou, my father, brother, husband, friend!
Ah let thy handmaid, sister, daughter move,
And all those tender names in one, thy love!
The darksome pines that o'er yon rocks reclin'd
Wave high, and murmur to the hollow wind,
The wand'ring streams that shine between the hills,
The grots that echo to the tinkling rills,
The dying gales that pant upon the trees,
The lakes that quiver to the curling breeze;
No more these scenes my meditation aid,
Or lull to rest the visionary maid.
But o'er the twilight groves and dusky caves,
Long-sounding aisles, and intermingled graves,
Black Melancholy sits, and round her throws
A death-like silence, and a dread repose:
Her gloomy presence saddens all the scene,
Shades ev'ry flow'r, and darkens ev'ry green,
Deepens the murmur of the falling floods,
And breathes a browner horror on the woods.

Yet here for ever, ever must I stay;
Sad proof how well a lover can obey!
Death, only death, can break the lasting chain;
And here, ev'n then, shall my cold dust remain,
Here all its frailties, all its flames resign,
And wait till 'tis no sin to mix with thine.

Ah wretch! believ'd the spouse of God in vain,
Confess'd within the slave of love and man.
Assist me, Heav'n! but whence arose that pray'r?
Sprung it from piety, or from despair?
Ev'n here, where frozen chastity retires,
Love finds an altar for forbidden fires.
I ought to grieve, but cannot what I ought;
I mourn the lover, not lament the fault;
I view my crime, but kindle at the view,
Repent old pleasures, and solicit new;
Now turn'd to Heav'n, I weep my past offence,
Now think of thee, and curse my innocence.
Of all affliction taught a lover yet,
'Tis sure the hardest science to forget!
How shall I lose the sin, yet keep the sense,
And love th' offender, yet detest th' offence?
How the dear object from the crime remove,
Or how distinguish penitence from love?
Unequal task! a passion to resign,
For hearts so touch'd, so pierc'd, so lost as mine.
Ere such a soul regains its peaceful state,
How often must it love, how often hate!
How often hope, despair, resent, regret,
Conceal, disdain — do all things but forget.
But let Heav'n seize it, all at once 'tis fir'd;
Not touch'd, but rapt; not waken'd, but inspir'd!
Oh come! oh teach me nature to subdue,
Renounce my love, my life, myself — and you.
Fill my fond heart with God alone, for he
Alone can rival, can succeed to thee.

How happy is the blameless vestal's lot!
The world forgetting, by the world forgot.
Eternal sunshine of the spotless mind!
Each pray'r accepted, and each wish resign'd;
Labour and rest, that equal periods keep;
"Obedient slumbers that can wake and weep;"
Desires compos'd, affections ever ev'n,
Tears that delight, and sighs that waft to Heav'n.
Grace shines around her with serenest beams,
And whisp'ring angels prompt her golden dreams.
For her th' unfading rose of Eden blooms,
And wings of seraphs shed divine perfumes,
For her the Spouse prepares the bridal ring,
For her white virgins hymeneals sing,
To sounds of heav'nly harps she dies away,
And melts in visions of eternal day.

Far other dreams my erring soul employ,
Far other raptures, of unholy joy:
When at the close of each sad, sorrowing day,
Fancy restores what vengeance snatch'd away,
Then conscience sleeps, and leaving nature free,
All my loose soul unbounded springs to thee.
Oh curs'd, dear horrors of all-conscious night!
How glowing guilt exalts the keen delight!
Provoking Daemons all restraint remove,
And stir within me every source of love.
I hear thee, view thee, gaze o'er all thy charms,
And round thy phantom glue my clasping arms.
I wake — no more I hear, no more I view,
The phantom flies me, as unkind as you.
I call aloud; it hears not what I say;
I stretch my empty arms; it glides away.
To dream once more I close my willing eyes;
Ye soft illusions, dear deceits, arise!
Alas, no more — methinks we wand'ring go
Through dreary wastes, and weep each other's woe,
Where round some mould'ring tower pale ivy creeps,
And low-brow'd rocks hang nodding o'er the deeps.
Sudden you mount, you beckon from the skies;
Clouds interpose, waves roar, and winds arise.
I shriek, start up, the same sad prospect find,
And wake to all the griefs I left behind.

For thee the fates, severely kind, ordain
A cool suspense from pleasure and from pain;
Thy life a long, dead calm of fix'd repose;
No pulse that riots, and no blood that glows.
Still as the sea, ere winds were taught to blow,
Or moving spirit bade the waters flow;
Soft as the slumbers of a saint forgiv'n,
And mild as opening gleams of promis'd heav'n.

Come, Abelard! for what hast thou to dread?
The torch of Venus burns not for the dead.
Nature stands check'd; Religion disapproves;
Ev'n thou art cold — yet Eloisa loves.
Ah hopeless, lasting flames! like those that burn
To light the dead, and warm th' unfruitful urn.

What scenes appear where'er I turn my view?
The dear ideas, where I fly, pursue,
Rise in the grove, before the altar rise,
Stain all my soul, and wanton in my eyes.
I waste the matin lamp in sighs for thee,
Thy image steals between my God and me,
Thy voice I seem in ev'ry hymn to hear,
With ev'ry bead I drop too soft a tear.
When from the censer clouds of fragrance roll,
And swelling organs lift the rising soul,
One thought of thee puts all the pomp to flight,
Priests, tapers, temples, swim before my sight:
In seas of flame my plunging soul is drown'd,
While altars blaze, and angels tremble round.

While prostrate here in humble grief I lie,
Kind, virtuous drops just gath'ring in my eye,
While praying, trembling, in the dust I roll,
And dawning grace is op'ning on my soul:
Come, if thou dar'st, all charming as thou art!
Oppose thyself to Heav'n; dispute my heart;
Come, with one glance of those deluding eyes
Blot out each bright idea of the skies;
Take back that grace, those sorrows, and those tears;
Take back my fruitless penitence and pray'rs;
Snatch me, just mounting, from the blest abode;
Assist the fiends, and tear me from my God!

No, fly me, fly me, far as pole from pole;
Rise Alps between us! and whole oceans roll!
Ah, come not, write not, think not once of me,
Nor share one pang of all I felt for thee.
Thy oaths I quit, thy memory resign;
Forget, renounce me, hate whate'er was mine.
Fair eyes, and tempting looks (which yet I view!)
Long lov'd, ador'd ideas, all adieu!
Oh Grace serene! oh virtue heav'nly fair!
Divine oblivion of low-thoughted care!
Fresh blooming hope, gay daughter of the sky!
And faith, our early immortality!
Enter, each mild, each amicable guest;
Receive, and wrap me in eternal rest!

See in her cell sad Eloisa spread,
Propp'd on some tomb, a neighbour of the dead.
In each low wind methinks a spirit calls,
And more than echoes talk along the walls.
Here, as I watch'd the dying lamps around,
From yonder shrine I heard a hollow sound.
"Come, sister, come!" (it said, or seem'd to say)
"Thy place is here, sad sister, come away!
Once like thyself, I trembled, wept, and pray'd,
Love's victim then, though now a sainted maid:
But all is calm in this eternal sleep;
Here grief forgets to groan, and love to weep,
Ev'n superstition loses ev'ry fear:
For God, not man, absolves our frailties here."

I come, I come! prepare your roseate bow'rs,
Celestial palms, and ever-blooming flow'rs.
Thither, where sinners may have rest, I go,
Where flames refin'd in breasts seraphic glow:
Thou, Abelard! the last sad office pay,
And smooth my passage to the realms of day;
See my lips tremble, and my eye-balls roll,
Suck my last breath, and catch my flying soul!
Ah no — in sacred vestments may'st thou stand,
The hallow'd taper trembling in thy hand,
Present the cross before my lifted eye,
Teach me at once, and learn of me to die.
Ah then, thy once-lov'd Eloisa see!
It will be then no crime to gaze on me.
See from my cheek the transient roses fly!
See the last sparkle languish in my eye!
Till ev'ry motion, pulse, and breath be o'er;
And ev'n my Abelard be lov'd no more.
O Death all-eloquent! you only prove
What dust we dote on, when 'tis man we love.

Then too, when fate shall thy fair frame destroy,
(That cause of all my guilt, and all my joy)
In trance ecstatic may thy pangs be drown'd,
Bright clouds descend, and angels watch thee round,
From op'ning skies may streaming glories shine,
And saints embrace thee with a love like mine.

May one kind grave unite each hapless name,
And graft my love immortal on thy fame!
Then, ages hence, when all my woes are o'er,
When this rebellious heart shall beat no more;
If ever chance two wand'ring lovers brings
To Paraclete's white walls and silver springs,
O'er the pale marble shall they join their heads,
And drink the falling tears each other sheds;
Then sadly say, with mutual pity mov'd,
"Oh may we never love as these have lov'd!"

From the full choir when loud Hosannas rise,
And swell the pomp of dreadful sacrifice,
Amid that scene if some relenting eye
Glance on the stone where our cold relics lie,
Devotion's self shall steal a thought from Heav'n,
One human tear shall drop and be forgiv'n.
And sure, if fate some future bard shall join
In sad similitude of griefs to mine,
Condemn'd whole years in absence to deplore,
And image charms he must behold no more;
Such if there be, who loves so long, so well;
Let him our sad, our tender story tell;
The well-sung woes will soothe my pensive ghost;
He best can paint 'em, who shall feel 'em most.

Ergernis

2006-02-27T16:58:00.000+01:00

Het zal waarschijnlijk niets nieuws zijn wat ik hier schrijf maar mocht een mens alles geloven van wat er te lezen is aan beloftevolle advertenties op internet dan zou iedereen allang vaarwel gezegd hebben aan hun baas of bazin en lag gans Vlaanderen, België of Europa ergens met hun laptop op schoot in de zon op een mooi exotisch strand. Je kan gewoon rijk worden door een website te starten en ervoor te zorgen dat er af en toe iemand komt kijken of datgeen wat je vertelt of aanbiedt interessant is. Ik was me de laatste tijd al aan het afvragen waar al die banners op sommige sites gebleven waren maar wat blijkt, ze zijn gewoon vervangen door onopvallende en niet agressief overkomende stukjes tekst waar een link onder geplakt staat. Je moet enkel op de link klikken en de uitbater van de betreffende site wordt slapend rijk. De website hoeft eigenlijk nergens over te gaan. Het is al voldoende om een aantal welgekozen kernwoorden te kiezen om surfers naar je site te lokken en hen zo te verleiden om toch maar eens op die aantrekkelijke kleine advertentie te klikken. En daar begint mijn ergernis... Ik surf nogal veel op het net en ik ben soms op zoek naar informatie over om het even wat. Bij mijn zoektocht gebruik ik dus een zoekrobot zoals iedereen waarschijnlijk. Ik tik dus mijn zoekterm in en er verschijnt een hele reeks links naar websites die informatie zouden bevatten over het onderwerp waar je naar zoekt. Ik klik dus zo'n link aan en rarara, wat gebeurt er... ik kom terecht op een website waar opnieuw een heleboel links staan die naar andere websites verwijzen. De website waar ik terechtkom bevat dus niks maar dan ook niks aan informatie en de links die op die website staan verwijzen naar één of andere firma of website waar heel soms iets opstaat dat ergens kan te maken hebben met hetgeen waar je oorspronkelijk naar zocht.

Ben ik de enige die dit irritant vindt? Waarschijnlijk niet... zeer zeker niet. Maar ondertussen wordt er weer volop geadverteerd voor dingen die we niet nodig hebben en waar we niet naar gevraagd hebben. Ik wou dat ik op mijn computer net zo'n sticker kon kleven als op mijn brievenbus, "geen dagbladen of reclame gewenst". Ik zou met veel meer plezier en met veel minder ergernis op zoek gaan naar interessante dingen op het net.

Counter

2006-02-27T13:42:00.000+01:00

Ik heb net een countertje toegevoegd aan mijn blog. 'k Ben er best trots op dat ik als totale leek op gebied van websites en html en dergelijke er zelf in geslaagd ben om zoiets op mijn bescheiden pagina te krijgen. Nu ben ik benieuw hoeveel mensen mijn blog bezoeken zonder er reclame voor te maken. Ik zou trouwens niet weten hoe ik hier reclame voor kan maken. 'k Heb enkel de url naast mijn naam op msn gezet. Mocht ik nu msn nog regelmatig gebruiken dan zou het misschien ook wel helpen maar ik zie wel. Wie weet zit ik dit helemaal alleen voor mezelf te typen maar who cares zolang ik me maar vijf minuten amuseer. In plaats van 'my five minutes of fame' is het 'my five minutes of amusement'. Lijkt me ook wel leuk op dit moment :-)

Johnny Cash

2006-02-23T15:57:00.000+01:00

'k Ben de laatste dagen steeds meer muziek van Johnny Cash aan het ontdekken. Op die zoektocht kwam ik een mooie documentaire tegen over Johnny Cash en ook over zijn zoon John Carter Cash. Een documentaire die zeker de moeite waard is om te bekijken ondanks de irritante nederlandse interviewer die ik zoveel mogelijk trachtte te negeren. De docu is ook niet echt op een passende locatie opgenomen maar het blijft een mooie getuigenis met heel mooie muziek en a man dressed in black.

http://www.vpro.nl/programma/vrijegeluiden/afleveringen/14525369/

Pijn

2006-02-22T09:53:00.000+01:00

Het is nog veel te vroeg
weer geen slaap genoeg!
Het is nog nacht
pijn aan de macht!
Staat de klok stil?
Diep in mij hoor ik gegil!
Duurt de nacht nog lang?
Een beetje slaap is alles wat ik verlang!
Endelijk, de zon komt op,
toch ben ik nog doodop,
maar ik ben blij,
eindelijk is die lange nacht voorbij.

The Backfriend

Dit verwoordt goed wat er in me omgaat als ik na een paar uurtjes slaap wakker word en machteloos moet liggen wachten tot de vermoeidheid sterker is dan die verdomde pijn die mij net wakker heeft gemaakt.

Soldier

2006-02-20T20:45:00.000+01:00

Toeval dat ik de laatste tijd veel naar dit liedje luister.

Soldier, your eyes,
they shine like the sun
I wonder why.

Soldier, your eyes
shine like the sun
I wonder why.

Jesus, I saw you
walkin' on the river
I don't believe you.
You can't deliver
right away
I wonder why.

Jesus, your eyes
shine like the sun
I wonder why.

Ik luister de laatste tijd eigenlijk veel naar Neil Young. Het blijft goed.

Soldaat

2006-02-20T20:38:00.000+01:00

Ik heb vandaag vernomen dat een vroegere chat-vriendin in het leger is gegaan. Ik vind het een nogal uitzonderlijke keuze, maar wie ben ik om te oordelen. Ik hoop dat ze er haar geluk vindt. Ik ben je nog niet vergeten zusje.